Obrazek radosny jak z wiersza Tuwima. I codzienność, przyziemność miesza się z zachwytem, bo tramwaj pędzi przez miasto, jak z minionej epoki. I widzę taki tramwaj z drewnianymi siedzeniami zwiniętymi w artystyczne ślimaki, i słyszę jak dzwoni, ale nie ponaglając pasażerów . Ten dzwonek tak miło brzmi dla ucha. A tramwaj jak dawniej ma numer 42 i odjeżdża ulicą Rudzką, spod okien babci, w mieście Tuwima. I zaraz tramwaj i Tuwim jakby bliżsi.
Choć parę dni maja za nami, hulam sobie dzisiaj po mieście z Tuwimem, tramwajem rzecz jasna!
Drogi Tuwimie, ma Pan rację! Ważna jest radość życia, a co wszystko co pozornie błahe, może cieszyć i dostarczać tematu do pisania!
Julian Tuwim "Do krytyków""A w majuZwykłem jeździć, szanowni panowie,Na przedniej platformie tramwaju!Miasto na wskroś mnie przeszywa!Co się tam dzieje w mej głowie:Pędy, zapędy, ognie, ogniwa,Wesoło w czubie i w piętach,A najweselej na skrętach!Na skrętach - koliścieZagarniam zachwytem ramienia,A drzewa w porywie natchnieniaSzaleją wiosenną wonią,Z radości pęka pąkowie,Ulice na alarm dzwonią,Maju, maju! - -Tak to jadę na przedniej platformie tramwaju,Wielce szanowni panowie"