OPEN YOUR MIND...

1 kwi 2008

WADOWICE... WSPOMNIENIE 3 IV 2005 r.

"Z wielkim wzruszeniem patrzę na to miasto lat dziecięcych, które było świadkiem mych pierwszych kroków, pierwszych słów i tych jak mówi Norwid pierwszych ukłonów, co są jak odwieczne Chrystusa wyznanie: bądź pochwalony."

"Miasto mojego dzieciństwa, dom rodzinny, kościół mojego chrztu świętego... Pragnę wejść w te gościnne progi, na nowo ukłonić się rodzinnej ziemi i jej mieszkańcom, i wypowiedzieć słowa, którymi wita się domowników po powrocie z dalekiej drogi: Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!"

Bazylika w Wadowicach

Fasada Bazyliki

"W każdym razie tu w tym mieście Wadowicach wszystko się zaczęło. I życie się zaczęło, i szkoła się zaczęła, i studia się zaczęły, i teatr się zaczął, i kapłaństwo się zaczęło."

"Mówi się, że wszędzie dobrze a najlepiej w domu. Tyle lat minęło od czasu, gdy wyszedłem z Wadowic. Zawsze jednak wracam do tego miasta z poczuciem, że jestem tu oczekiwany jak w rodzinnym domu."

Wnętrze Bazyliki

Pamiętamy!

31 mar 2008

KATOWICE - WSPOMNIENIE

Trzy lata temu przeżywaliśmy odejście Naszego Papieża: Jana Pawła II. Pogrążeni w modlitwie, gromadziliśmy się w kościołach, miejscach gdzie bywał papież, lub o których wspominał. To był niezwykły czas refleksji nad sobą, nad życiem.
„Każdy znajduje w życiu jakieś swoje Westerplatte. Jakiś wymiar zadań, które musi podjąć i wypełnić. Jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie walczyć. Jakiś obowiązek, powinność, od której nie może się uchylić. Nie można zdezerterować. Wreszcie jakiś porządek prawd i wartości, które trzeba obronić i utrzymać, tak jak Westerplatte, w sobie i wokół siebie.”

Jedność, skupienie, modlitwa (Katedra Chrystusa Króla w Katowicach)

Schody Katedry Chrystusa Króla w Katowicach

Pogrążeni w smutku mieszkańcy Katowic

Kuria Metropolitalna w Katowicach

Święci nie przemijają!

30 mar 2008

A W NIEDZIELĘ...

Po sobotnim, klasowym spotkaniu (częć II w przygotowaniu) były rodzinne spotkania. Jedno zostało uwiecznione.

Pizza czyli tym razem idziemy na łatwiznę...

Aaa tam pizza, ja mam swoje smakołyki!

W "sieci"

Nowa fryzura

29 mar 2008

SPOTKANIE PO 14 LATACH! - CZĘŚĆ PIERWSZA

Z pewnością portal nasza-klasa pozwolił nam zebrać większą część klasy licealnej i zorganizować spotkanie. O 16.00 do budynku "Śniadeka" unikając gradu, deszczu i powiewów wiatru wbiegały co rusz kolejne osoby. Witaliśmy się w pokoju nauczycielskim, gdzie czekała nasza Pani Profesor. Rozpoczęliśmy od przeglądania naszych dzienników i czasem włos jeżył się na głowie, ale nie było aż tak źle! ;) Później z sentymentem zaglądaliśmy do klas, w których miło bądź niemiło spędzilismy czas. Grozę budziła sala z języka polskiego, gdzie lał się pot i łzy, gdzie przy płytach Ewy Dymarczyk odmierzaliśmy minuty dzielące nas od dzwonka. No i przemknęliśmy koło znienawidzonej sali fizycznej i dawnej komputerowej, gdzie słynne Elwro 800 Junior nauczyło nas komendy pż (pokaż zółwia) i rozrysowania domków. Aż dziwne , ze nasze użytkowanie komputerów, nie zakończyło się przeziębieniem komputerów, o którym stale przypominała "Stara". Na wspomnienie owej pani profesor poleciało parę niemiłych słów i żartobliwych uwag, ale co tam... Miło wspominaliśmy panią profesor z chemii i równocześnie mamę naszego klasowego kolegi. Oglądaliśmy pracownie z historii, geografii i dwie matematyczne. Właśnie z matematycznymi wiązały się jakże sprzeczne obrazy. Jedna sala to oaza spokoju, gdzie profesor z matematyki w niezmąconej niczym ciszy, objaśnial matematyczne reguły. Druga z sal niczym wielka wyżymaczka wyciskała z nas wszystkie definicje, wzory i nijak dało się "pocyganić";) Część z sal straciła swój charakter, nawet zmiany ustawienia stolików, koloru ścian powodowały, że to już nie była "ta" klasa. Jakże brakowało kabin w pracowni języka rosyjskiego, podestu (tzw. katedry) w sali biologicznej, gdzie odpytywana "Frida" z gracją umieszczała jedną z nóg. Wspomnienie tych chwil było niesamowite! Z sentymentem żegnaliśmy mury szkoły i nowego woźnego.