Dawidku! Życzymy Ci radości z rzeczy małych i wielkich, miłości (tego od nas Ci nie zabraknie),wielu sukcesów w zdobywaniu kolejnych awansów, w karierze akademickiej , w realizacji marzeń, uśmiechu i takiej wytrwałości jak dotąd w dążeniu do celu!
Języki obce to ja i lubię ,a owszem, dlaczego nie? W porywach to i trzy zgłębiam równocześnie. I to bynajmniej żadna ze mnie poliglotka;) Zwykle to dominuje francuski, więc przemieszczając się z punktu A do punktu B, słucham mp3, powtarzam, czytam i to jest la priorite. Do tego włoski, głównie przez muzykę np. Tozzi, Renato Zero i jakby nie było kontakty z Zuzią. Wstyd by było nie podłapać chociaż paru słówek własnie ze względu na tę wieloletnią przyjaźń. No i do tego dochodzi mieszanina języków słowiańskich! To dopiero niesamowite zjawisko. Dzięki Bogu moje nauczycielki języka rosyjskiego (podstawówka i liceum) sumiennie odpytywały nas z dialogów, słówkek i gramatyki. Później przyszedł czas na studia i tym razem pan profesor się zabrał za naszą edukację i to na wysokim poziomie (omówienie układu nerowego w języku rosyjskim pozostało traumatycznym przeżyciem). Będę jednak wdzięczna tej wielkiej trójcy belfrów, dzięki którym nie mam większych trudności z rozumieniem tekstów Wysockiego, Okudżawy i moich nowych fascynacji muzyczno - językowych ( o tym przy innej okazji). Wśród języków słowiańskich, po sąsiedzku uwielbiam czeski, a z tych południowosłowiańskich to już wszystkie. Dawno temu, wtedy jeszcze jugosłowiańskie klimaty, przywiozła ze Splitu Mirka, w postaci kasety niejakiego Millo Hercnica. Słuchałam tego bez przerwy i z uporem powtarzałam po dziecięcemu, zasłyszane jugo-teksty. Później były konkursy Eurowizji, gdzie często bałkańscy wykonawcy deklasowali pozostałych. Dziś rzucam się na muzyczne kąski jakie niesie ze sobą internet i śledzę podobieństwa i różnice językowe słowiańszczyzny. No i na koniec popularny angielski, który umykał przede mną albo ja przed nim. W szkole podstawowej zdominował wszystkich rosyjski, później wybrałam klasę z francuskim, uczyłam się tego języka w ESKK i Alience France. Oczywiście równoczesnie z rosyjskim. Studia to kontynuacja rosyjskiego i niestety język angielski był dla mnie niedostępny. Ropoczęłam w Warszawie kolejne studia . I tu większość wykładów prowadzonych było przez niemieckojęzycznych profesorów znanych uczelni w Getyndze, Nijmegen, ale w obecności tłumacza- dla takich ignorantów tego języka jak ja. Kiedy rozpoczęły się praktyki zagraniczne, dreszcze strachu biegały po moich plecach. Najpierw Niemcy (Hanover) i tu na szczęscie towarzyszyła mi koleżanka biegle posługujaca się tym strasznym językiem. W innym przypadku pozostałby mi język migowy, żeby przetrwac te 3 tygodnie. Druga praktyka: Holandia. Kraj zdecydowanie bardziej przyjazny niż Niemcy, ale marna to pociecha kiedy nadal nie zna się dobrze angielskiego i niemieckiego. Ja i moja towarzyszka niedoli dostałyśmy sprawnie władającą językiem angielskim koleżankę, ale zaszła pomyłka i umieszczono ją w innej rodzinie. Musiałyśmy się nieźle nagimnastykować przy każdej kolacji, użwając wszystkich języków swiata i bodylanguage. Nie wiem jak to robiłiśmy, ale z przemiłymi Holendrami udało nam się dość sensownie porozmawiać o Nagrodach Nobla, literaturze(!). Było też wiele zabawnych sytuacji, ale to już nadaje się na osobną notatkę.(przykład: black stein- węgiel). Ostatnia praktyka odbyła się w Szwajcarii i tu już wszystko odbyło się bez zakłóceń. Przy boku, dwie biegle władające językami koleżanki i ja ze swoim francuskim. Udało się! I od tamtego czasu ciągle prześladuje mnie angielski. Sama podjęłam się nauki! Było ESKK, internetowe kursy, śledzenie tv, tekstów piosenek, SITA. Ogólnie czegoś się tam przez te lata nauczyłam , ale idzie kulawo:) Najbardziej lubię słówka nietypowe, śmieszne, idiomy. Skarbnicą tychże jest Robert, który podsuwa mi takie perełki a ja powolutku koduję. W sobotę wzięliśmy się za przeglądanie materiałów, czasopism a Dawid opowiadał o swoich zmaganiach na kursie. No i właśnie takie od lat prowadzę językowe potyczki! Prawie Irlandczyk i na pewno nie anglojęzyczna ja!
Jer moj je zivot igra bez granica umorna prica, trganje stranica na kojim nista ne pise
Jer moj je zivot vjecito padanje kad zbrojim poraze nista ne ostane samo jos vucem navike i sve na tome ostane Zaskakujące powiązanie! Brnąc przez utwory z Półwyspu Bałkańskiego (nowe muzyczne fascynacje) natknęłam się niedawno na nieprzeciętnego artystę! Przesłuchałam mnóstwo Jego utworów, zarówno w języku macedońskim, jak i serbskim, chorwackim i angielskim. Jakież było moje zaskoczenie gdy natrafiłam na znanym serwisie "youtube"na utwór "Jesus to a child", który przeciezż wykonuje mój ulubieniec George Michael! A tu taka próba sił Toše Proeskiego! Tose Proeski to artysta w Polsce kojarzony wyłącznie z Eurowizją 2004 , gdzie zdobył mimo uznania talentu, tylko 14 miejsce! Niestety.. nie będzie już tworzył nowych utworów, ponieważ zginął 16 X 2007 r. w wypadku samochodowym w Chorwacji. Ta tragiczna śmierć wstrząsnęła Jego krajem. Pogrzeb odbył się z honorami wojskowymi i zgromadził rzesze fanów, polityków, dyplomatów. W Macedoni dzień 17 X 2007 r został ogłoszony dniem żałoby narodowej. Skromność, łączenie zwaśnionych narodów to chyba to, co przyciągnęlo fanów i pozwoliło nazywać go dziś aniołem, Królem Bałkanów, Elvisem Bałkanów. "Ne brže od života!" ("Not faster than life" , "Nie szybciej niż życie") to kampania, która upamiętnia postać Tose , uzmysławia krótkość życia, przestrzega. Słuchając wielu utworów "Igra bez granica", "Srce nije kamen","Volim osmijeh tvoj" po raz kolejny uświadamiam sobie krótkość żywota, przemijanie i równocześnie swoją ogromną chęć życia, umiejętne z niego korzystanie, ale w pełni, pełną piersią, by nie uronić chwili. Myślę, że i refleksyjna piosenka w wykonaniu Georga Michaela, jak i Toše Proeskiego "Jesus to a child" będzie doskonałym uzupełnieniem tej notatki.
I wtedy i teraz odbywają sie koncerty upamiętniające pontyfikat, oraz twórczość Jana Pawła II. W katedrze Chrystusa Króla w Katowicach, w tym smutnym czasie panowała przejmująca atmosfera. Chóralne dzwięki odbijały się od ścian, kolumn i spotęgowane powracały robiąc wrażenie na słuchających. Dziś w katedrze, w trzecią rocznicę śmierci Ojca Świętego można posłuchać III Symfonii Pieśni żałosnych Henryka Mikołaja Góreckiego, w wykonaniu Chóru i Orkiestry Filharmonii Śląskiej. Po lewej Kaplica Najświętszego Sakramentu z ufundowaną w 1980 r. przez kardynała J.Ratzingera (dziś papieża) mozaiką.
